Turnieje SitNGo to dość specyficzna forma pokerowych rozgrywek. Przy stołach znajdujemy się w różnych sytuacjach. Jednym z bardziej klasycznych przykładów jest sytuacja, kiedy mamy stacka średniej wielkości. Oprócz nas przy stole jest jeszcze jeden zawodnik ze średnim stackiem, jeden zdecydowany lider oraz dwóch graczy z sirot stackami. Taka sytacja wymusza na nas pewne zachowania – nie za bardzo możemy pozwolić sobie na mocno agresywną grę, ponieważ nie mamy dostatecznej ilości żetonów i bez problemu możemy zostać sprawdzeni przez lidera. Naszym celem jest przetrwanie do punktowanego miejsca – czyli załapanie się do pierwszej trójki. Atakowanie blindów gracza dominującego przy stole, jeśli chodzi o ilość żetonów, nie jest zbyt dobrym pomysłem – należy natomiast skupić się na rywalach z małą ilością żetonów, aby jak najszybciej im je odebrać. Nie mniej jednak w takiej sytuacji, jak została tutaj opisana jest zalecana spora doza ostrożności – to nie oznacza jednakże, ze trzeba grać pasywnie, taka postawa też do niczego nie doprowadza. Zasada jest taka, że z dobrymi kartami należy wchodzić do gry – i to możliwie jak najniższym kosztem. Każde jedno zagranie powinno być bardzo kontrolowane – zalecana jest zatem rozwaga. Należy też liczyć na to, że gracze z mniejszą ilością żetonów zostaną wyeliminowani przez lidera. Kiedy zaś będą ciągle pasować, to cały ich stack i tak pójdzie na obowiązkowe blindy. O powodach do zadowolenia można mówić wówczas, kiedy przy stole zostanie się co najwyżej z dwoma przeciwnikami.

Każdy pokerzysta wie doskonale, że poker to coś zdecydowanie więcej niż tylko gra w karty. to niejednokrotnie sposób na życie pochłaniający mnóstwo czasu i niesamowicie absorbujący. To zaś wiąże się miedzy innymi z tym, że z czasem przestaje być to traktowane tylko i wyłącznie w kategoriach rozrywki i spędzania wolnego czasu – a zaczyna być niczym innym jak pracą. Każda praca z kolei ma do siebie to, że stracić do niej motywację nie jest żadnym problem – kłopotem natomiast jest jej odzyskanie. W pokerze stracić motywacje do gry jest bardzo łatwo – zwłaszcza w sytuacjach, kiedy gra nie idzie i zalicza się tylko kolejne porażki. Generalnie rzecz biorąc, motywacja to zagadnienie niesamowicie skomplikowane i złożone, u każdego inne czynniki wywołują jej utratę, inne zaś ja przywracają. Obecnie w pokera gra się głównie w domu przez Internet, wiec bardzo ważne jest otoczenie, w jakim się to robi. Trudno się zmotywować, jeśli pozostałością po pokerowej nocy są brudne kubki na biurku i ogólny na nim bałagan. Nierzadko jest bowiem w pokerze tak, że tym, co graczowi przeszkadza w tym, aby z gry czerpać radość, jest właśnie otoczenie i fatalnie zagospodarowana przestrzeń. Ważne jest również to, aby gracz wyznaczył sobie jakiś cel – jest to czynnik szalenie motywujący do działania. W żadnym wypadku nie można poddać się stagnacji – w pokerze rokuje to bowiem fatalnie. Nie zawsze oczywiście finanse pozwalają na grę na takim poziomie, na jakim by się grać chciało, ale jest przecież całe mnóstwo innych możliwości.

Każdy mający już pewne doświadczenie pokerzysta ma świadomość tego, że chociaż zasady pokera nie zmieniają się w zależności od rozdania i pozostają takie same, to jednak za każdym razem gra ta jest zupełnie inna. Zależy to w głównej mierze od czynnika ludzkiego – z tego właśnie powodu tak często można się zetknąć ze stwierdzeniem, że poker nie jest grą w karty, ale grą kartami z ludźmi. Przy turniejowych stołach napotykane są bardzo rozmaite sytuacje. Należy przede wszystkim uświadomić sobie, że każdemu graczowi chodzi dokładnie o to samo, a mianowicie o to, aby zająć jak najwyższą lokatę. Wiadomo, że miejsca najwyższe są najlepiej opłacane te go rodzaju rozgrywkach. Trzeba zatem wykazać się odwagą i zdecydować na bardziej agresywną niż zwykle grę. Oczywiście, wszystko to mieścić się powinno w granicach zdrowego rozsądku – nie chodzi o to, aby wchodzić za każdym razem do gry, trzeba umieć ocenić siłę swojej ręki i dostosować ją do sytuacji. Nie mniej jednak bardziej agresywna postawa jest niezbędna, jeśli ktoś w ogóle myśli o zajmowaniu w turniejach czołowych lokat. Wielu graczom sprawia to dość poważne problemy – zwłaszcza wówczas, jeśli przy stolikach cashowych reprezentują postawę tight. Dobre turnieje zawsze są grą wartą świeczki – można wygrać w nich niezłe pieniądze, ale niejednokrotnie wiąże się to ze zmianami w zakresie swojego własnego stylu gry. Pokerzysta musi być generalnie rzecz biorąc, musi być bardzo elastyczny i umieć dostosować swoją grę do bardzo rozmaitych warunków.

Jednym z najważniejszych aspektów, jakie koniecznie trzeba brać pod uwagę przy graniu w pokerowych jest tak zwany wskaźnik M. Początkujący lub po prostu słabi gracze w ogóle nie wiedzą najczęściej czym ten wskaźnik jest, więc nie biorą go pod uwagę. Tymczasem to dość poważny błąd. Jest to nic innego jak stosunek wielkości stacka do blindów – czyli obowiązkowych wpłat do puli, które nie omijają żadnego gracza. Nie trzeba być w tym momencie jakimś wybitnie doświadczonym pokerzystą, aby pewne sytuacje umieć rozróżniać. Niekiedy wielkość stacka jest na tyle duża, że nie ma najmniejszej potrzeby dokonywania ryzykownych zagrań. Innym razem z kolei wielkość stacka jest na tyle mała, że aby w ogól myśleć o tym, aby utrzymać się w turnieju i zajść w nim wyżej, trzeba wszystkie żetony wyłożyć na środek stołu – czyli wejść all in. Wskaźnik M daje graczowi pewne rozeznanie w całej sytuacji przy stole i na temat ewentualnej swobody, z jaką może grać. Oczywiście, im niższy jest wskaźnik tym dla gracza gorzej, bo to oznacza, że cały jego stack w dość szybkim tempie zostanie pochłonięty przez obowiązkowe blindy. O pełnej swobodzie gry można mówić wówczas, kiedy wskaźnik M oscyluje w granicach dwudziestu. Im niższy wskaźnik M, tym większą presję podczas gry odczuwa zawodnik – wie doskonale, że jeśli nie zagra ryzykownie, wówczas poprzez same blindy bardzo szybko straci swoje żetony. A to oznacza w przypadku turniejów tylko i wyłącznie jedno – odpadnięcie z gry, co wcale nie jest przyjemnym uczuciem.

Kradzież blindów to jedna z niezbędnych umiejętności, które koniecznie trzeba opanować, jeśli pragnie się przedłużać swój turniejowy żywot. Trzeba przy tej okazji jednak pamiętać o paru sprawach – generalnie rzecz biorąc, nie każdy moment jest dobry, aby tego rodzaju zagranie zastosować. Dość często można na przykład zetknąć się z sytuacjami, jak gracze typu maniak próbują tego posunięcia przy każdym możliwym rozdaniu – aż w końcu trafiają na kogoś, kto ma akurat bardzo mocną rękę i postanawia się im przeciwstawić. Tacy gracze mają też tendencję do uciekania się do tego rodzaju posunięć w każdej fazie turnieju – bez względu na to, jakiej akurat wysokości są blindy. Bardzo wielu doświadczonych graczy jest zdania, że kradzież blindów, kiedy są one jeszcze bardzo niskie całkowicie mija się z celem. W ten sposób można co najwyżej spowodować spore starty w swoim stacku, a na początek turnieju nie jest to wcale pozytywne rokowanie. O kradzieży blindów najlepiej jest zaczynać myśleć dopiero wówczas, kiedy stawki te kształtują się na wysokim już poziomie i stanowią rzeczywiście bardzo łakomy kąsek. Poza tym jest tutaj jeszcze jedna sprawa. Prędzej czy później zdarzy się tak, że zostanie się sprawdzonym przez któregoś z rywali – należy mieć nadzieję, że stanie się to wtedy, kiedy akurat ma się mocne karty. w ten sposób gracz uniknie zbłaźnienia się, które spowoduje, że na jakiś czas trzeba będzie po prostu przystopować – a to nie zawsze jest opłacalne i zbyt wiele dobrych okazji przechodzi koło nosa.

Final table – czyli finałowy stół – to etap turnieju, do którego dąży każdy gracz. Gra przy takim stole jest bardzo specyficzna i rządzi się swoimi prawami, pod wieloma względami różni się także od poprzednich faz turnieju. Najlepiej założyć sobie, aby znaleźć się w pierwszej trójce – to są najlepiej opłacane miejsca. Wieli doświadczonych graczy woli parę razy szybko odpaść, ale wygrać raz, a porządnie aniżeli kończyć turniej na piątej bądź szóstej pozycji. Przy finałowym stole, podobnie jak w poprzednich fazach turnieju, trzeba brać pod uwagę bardzo wiele czynników. Jednym z nich jest styl gry przeciwników. Bardzo często przy takich stołach spotkać się można z sytuacją, kiedy ktoś za każdym razem, przy każdym rozdaniu daje bardzo duże podbicia. Wiadomo, im bardziej agresywna gra, tym większe zyski, ale z drugiej strony koniecznie trzeba być świadomym tego, że nie ma możliwości, by za każdym razem ktoś miał mocne układy. Na tak agresywnych graczy jest jednak sposób – można sobie z nimi poradzić mając samemu mocne karty, którymi przebija się jego podbicia. Chodzi w tym momencie o grę z szerszym zakresem rąk. W przypadku natomiast, kiedy trafia się na graczy pasywnych lub typu tight, najlepiej sprawdzą się tutaj częste podbicia. Jest tylko jedna uwaga w takich sytuacjach – jeśli taki gracz pomimo wszystko wejdzie do rozdania, to znak, że najprawdopodobniej ma bardzo mocne karty – wówczas najmądrzejszym posunięciem jest wycofanie się z rozdania i spasowanie, bo można za to zapłacić utratą zbyt wielkiej ilości żetonów.

Na pytanie, co jest najbardziej niebezpiecznym przeciwnikiem pokerzysty można odpowiedzieć, że on sam – a uściślając, jego ego i bardzo wysokie mniemanie o sobie, jako o graczu. W zasadzie każdy gracz zna to z własnego doświadczenia i wie, o czym w tym momencie mowa. Kilka większych wygranych i dobra passa w zupełności wystarczą, aby obrosnąć zbyt bardzo w piórka – i siadać do stołu z przekonaniem, że jest się najlepszym graczem na świecie. Jak to się zawsze kończy, opowiadać chyba specjalnie nie trzeba, ale niezbyt fortunnie. Oczywiście, nie chodzi w tym momencie o to, aby brać karty do ręki i zachowywać się przy stole niczym zahukana myszka – w pokerze pewność siebie jest bardzo ważna, ale i tutaj potrzebne jest zdroworozsądkowe podejście. Nie wolno siadać do stołu, będąc święcie przekonanym o własnej nieomylności i ignorancji innych. To nigdy się dobrze nie kończy. Przeciwnika zawsze trzeba szanować, a do całej gry podchodzić z pokorą. W przeciwnym wypadku otrzyma się bardzo bolesną nauczkę. Poker jest grą, która uczy człowieka ogromnej pokory i zachowania dystansu do samego siebie. Nie wolno w żadnym wypadku zwalać wszystkich swoich porażek na pech – w znakomitej większości przypadków to nie pech był ich przyczyną, ale błędy popełnione w trakcie gry. Nawet, jeśli rozegrało się dobry turniej, nigdy nie jest tak, że zagrało się go idealnie. Zawsze znaleźć można błędy i po chłodnej kalkulacji okaże się, że mnóstwo rzeczy można było rozegrać zupełnie inaczej – w sensie, że lepiej.